Phaedrus 1, 13 – Der Fuchs und der Rabe
| Qui sé laudári gaúdet vérbis súbdolís, |
| será dat poénas túrpes paéniténtiá. |
| Cum dé fenéstra córvus ráptum cáseúm |
| comésse véllet célsa résidens árboré, |
| vulpés hunc vídit, deínde síc coepít loquí: |
| „O quí tuárum, córve, pénnarúm (e)st nitór! |
| Quantúm decóris córpor(e) ét vultú gerís! |
| Si vóc(em) habéres, núlla príor alés forét.” |
| At ílle stúltus, dúm vult vóc(em) osténderé, |
| emísit óre cáseúm, quem céleritér |
| dolósa vúlpes ávidis rápuit déntibús. |
| Tum dém(um) ingémuit córvi déceptús stupór. |
Wer sich freut, mit hinterlistigen Worten gelobt zu werden, zahlt durch späte Reue schändliche Buße.
Als ein Rabe einen vom Fenster geraubten Käse verzehren wollte, wobei er sich auf einem hohen Baum setzte, sah ihn ein Fuchs, dann begann er [=der Fuchs] so zu sprechen: „O Rabe, wie ist der Glanz deiner Federn [=wie glänzen deine Federn]! Welchen Schönheit trägst du an Körper und Gesicht! Wenn du eine (schöne) Stimme hättest, wäre dir kein Vogel überlegen.“ Aber jener Dumme ließ, während er seine Stimme hören lassen will, mit dem Schnabel den Käse fallen, welchen der listige Fuchs schnell mit gierigen Zähnen raubte. Dann erst seufzte die getäuschte Dummheit des Raben auf.
