Latinarium

Phaedrus 1, 1 – Der Wolf und das Lamm
Ad rív(um) eúndem lúpus et ágnus véneránt
sití compúlsi: Súperiór stabát lupús
longéqu(e) inférior ágnus. Túnc fauc(e) ímprobá
latr(o) íncitátus iúrgií caus(am) íntulít.
„Cur”, ínquit, „túrbuléntam fécistí mihí
aquám bibénti?” Lánigér contrá timéns:
„Qui póssum, quaéso, fácere, quód quererís, lupé?
A té decúrrit ád meós haustús liquór.”
Repúlsus ílle véritátis víribús:
„Ant(e) hós sex ménses mál(e)“, ait, „díxistí mihí.“
Respóndit ágnus: „Équidem nátus nón erám.“
„Pater hércle túus ib(i)“, ínquit, „máledixít mihí.“
Atqu(e) íta corréptum lácerat íniustá necé.
Haec própter íllos scrípta (e)st hómines fábulá,
qui fíctis caúsis ínnocéntes ópprimúnt.

Von Durst getrieben, waren ein Wolf und ein Lamm zu demselben Bach gekommen: Der Wolf stand weiter oben und das Lamm viel weiter unten. Dann rief der Räuber, von schändlicher Fressgier getrieben, einen Streitgrund hervor. „Warum“, sagte er, „hast du mir, während ich trank, das Wasser getrübt?“ Der ängstliche Wollträger dagegen: „Wie kann ich, bitte, tun, was du beklagst, Wolf? Das Wasser läuft von dir zu meinem Trinken herab.“ Jener sagte, von den Kräften der Wahrheit zurückgeschlagen: „Jetzt vor sechs Monaten hast du mich beschimpft.“ Das Lamm antwortete: „Da war ich allerdings noch nicht geboren.“ „Beim Herkules, dann hat mich damals dein Vater beschimpft“, sagte er. Und so zerfleischt der das Ergriffene (Lamm) in ungerechtem Mord.

Diese Fabel ist wegen jener Menschen geschrieben worden, die aus erfundenen Gründen Unschuldige unterdrücken.