Ars Amatoria I, 715-722 – Defensivtaktik
| Sí tamen á precibús tumidós accédere fástus |
| sénseris, ínceptó párce reférque pedém! |
| Quód refugít, multaé cupiúnt: odére, quod ínstat; |
| lénius ínstandó taédia tólle tuí! |
| Néc sempér venerís spes ést profiténda rogánti: |
| íntret amícitiaé nómine téctus amór. |
| Hóc aditú vidí tetricaé data vérba puéllae: |
| quí fuerát cultór, fáctus amátor erát. |
Wenn du jedoch merkst, dass sich durch deine Bitten aufgeblasener Hochmut einstellt, lass vom Unternehmen ab und ziehe den Fuß zurück! Was entflieht, begehren viele: sie hassen, was sie bedrängt; entferne durch langsameres Drängen den Überdruss an deiner Person!
Und der Bittende darf nicht immer die Hoffnung auf Liebe gestehen: die Liebe soll unter dem Namen der Freundschaft verborgen eintreten. Ich sah ein durch diesen Zugang getäuschtes strenges Mädchen: wer ein Verehrer gewesen war, wurde zum Liebhaber.
