Catull, carmen 8 – Es ist aus!
| Misér Catúlle, désinás inéptíre |
| et, quód vidés perísse, pérditúm dúcas! |
| Fulsére quóndam cándidí tibí sóles, |
| cum véntitábas, quó puélla dúcébat |
| amáta nóbis, quánt(um) amábitúr núlla. |
| Ib(i) ílla múlta cúm iocósa fíébant, |
| quae tú volébas néc puélla nólébat, |
| fulsére vére cándidí tibí sóles. |
| Nunc i(am) ílla nón vult: tú quoqu(e), ímpoténs, nóli |
| nec, quaé fugít, sectáre néc misér víve, |
| sed óbstináta ménte pérfer, óbdúra! |
| Valé, puélla, iám Catúllus óbdúrat |
| nec té requíret néc rogábit ínvítam. |
| At tú dolébis, cúm rogáberís núlla. |
| Scelésta, vaé te! Quaé tibí manét víta? |
| Quis núnc t(e) adíbit? Cuí vidéberís bélla? |
| Quem núnc amábis? Cuíus ésse dícéris? |
| Quem básiábis? Cuí labélla mórdébis? |
| At tú, Catúlle, déstinátus óbdúra! |
Armer Catull, du sollst aufhören, ein Narr zu sein und sollst für verloren halten, von dem du siehst, dass es verloren ist!
Einst leuchteten dir strahlende Sonnen, wenn du häufig gingst, wohin dich das Mädchen führte, das von mir [wörtlich: uns] (so) geliebt wurde, wie keine (je) geliebt werden wird. Als dort diese vielen Liebesspiele geschahen, welche du wolltest und welchen auch das Mädchen nicht abgeneigt war, leuchteten dir wahrlich strahlende Sonnen.
Jetzt will jene nicht mehr: auch du, Willensschwacher, sollst nicht wollen, laufe jener, welche flieht, weder nach noch lebe traurig, sondern ertrage es mit beharrlichem Sinn, halte es aus! Lebe wohl, Mädchen, schon ist Catull hart und wird dich Unwillige weder aufsuchen noch bitten. Aber du wirst trauern, wenn du überhaupt nicht gebeten (werden) wirst. Du Abscheuliche, wehe dir! Welches Leben bleibt dir? Wer wird dich jetzt besuchen? Wem wirst du schön erscheinen? Wen wirst du jetzt lieben? Wessen (Geliebte) wirst du genannt werden? Wen wirst du küssen? Wem wirst du in die Lippen beißen?
Aber du, Catull, halte es entschlossen aus!
